FELIKS NOWOWIEJSKI

 

     Feliks Nowowiejski pochodził z wielodzietnej, skromnie sytuowanej rodziny o tradycjach patriotycznych. Rodzice artysty, Katarzyna i Franciszek Nowowiejscy, pielęgnowali język ojczysty, dbając o to, aby dzieci wychować w duchu polskim.
     Wielki kompozytor przyszedł na świat jako piąte dziecko w rodzinie. Urodził się 7 lutego 1877 roku w Barczewie. Pierwsze nauki pobierał w miejscowej szkole i już wtedy przejawiał ogromne zainteresowanie muzyką. W wieku 10 lat skomponował Suitę łatwych tańców klasycznych i współczesnych na fortepian (polonez, menuet, polka, walc, galop, mazur i krakowiak). Rodzice postanowili zapisać dziesięcioletniego chłopca do najsławniejszej w całej okolicy szkoły w Świętej Lipce. Nowowiejski uczył się harmonii oraz gry na fortepianie, wiolonczeli, waltorni, a przede wszystkim na organach, w czym szczególnie wyróżniał się spośród innych uczniów.
     W roku 1893 przeprowadził się wraz z rodziną do Olsztyna, gdzie grał w wojskowej orkiestrze, zarabiając w ten sposób na utrzymanie rodziców i młodszego rodzeństwa. W tym też okresie powstały pierwsze utwory na orkiestrę wojskową i zespoły amatorskie. Za kompozycję Pod sztandarem pokoju w 1898 otrzymał I nagrodę “The British Musician”. Kompozytor zyskał grono wielbicieli, dzięki którym do Berlina na studia. Najpierw studiował w Konserwatorium Sterna, następnie po kursie w Szkole Muzyki Kościelnej w Ratyzbonie został przyjęty do Szkoły Mistrzów w Królewskiej Akademii, gdzie do 1906 roku uczył się kompozycji u Maxa Brucha. Równolegle podjął studia muzykologiczne na uniwersytecie. W okresie tym powstały pierwsze poważniejsze kompozycje, które przyniosły nagrody Akademii w 1900 r. i 1901 r.
     W 1902 roku otrzymał prestiżową nagrodę im. Giacomo Meyerbeera – Prix de Rome za oratorium Powrót syna marnotrawnego i Uwerturę romantyczną. Nagroda nakładała na laureata obowiązek odbycia podróży artystycznej po Europie, dzięki czemu Nowowiejski nawiązał liczne kontakty ze światem muzycznym. 
     W latach 1905-1907 powstały dwa oratoria: Znalezienie Św. Krzyża oraz monumentalne dzieło Quo Vadis. Tę drugą kompozycję Nowowiejski napisał pod wpływem podróży do Rzymu oraz powieści H. Sienkiewicza.
W 1909 r. powrócił do kraju i zamieszkał w Krakowie, gdzie został dyrektorem Towarzystwa Muzycznego. Tam też ożenił się w 1911 r. z Elżbietą Mironow-Mirocką – studentką Konserwatorium. Z tego związku urodziło się pięcioro dzieci. Obecnie żyje już tylko najmłodszy syn – Jan.
     W roku 1910 Nowowiejski stworzył wzniosłą pieśń do słów Marii Konopnickiej – Nie rzucim ziemi skąd nasz ród – nazwana Rotą. Wykonana została po raz pierwszy na uroczystościach upamiętnienia bitwy grunwaldzkiej wraz z odsłonięciem Pomnika Grunwaldzkiego. Uroczystości te uczyniły z niej drugi hymn narodowy. Od tej pory dźwięki Roty rozbrzmiewały podczas wszystkich walk narodowo-wyzwoleńczych.
     W 1914 roku wrócił do Berlina, gdzie nauczał kompozycji w miejscowym konserwatorium. Tam zastał go wybuch I wojny światowej. Jako Warmiak – poddany króla pruskiego – schronił się przed frontem w orkiestrze wojskowej.
Po zakończeniu wojny w 1919 r. powrócił do odrodzonej Polski i zamieszkał w Poznaniu.
     Lata poznańskie należały do najbardziej twórczych w życiu kompozytora. W okresie międzywojennym skomponował wiele dzieł przeznaczonych na scenę operową i estradę. W tym czasie powstały balety: Malowanki ludowe i Król Wichrów, opera Legenda Bałtyku oraz szkice dwóch innych oper. Z tego okresu pochodzą śpiewniki szkolne o tematyce regionalno-patriotycznej, wiele utworów na chór z orkiestrą, a wśród nich Ojczyzna ze słowami Jana Kochanowskiego (... jeżeli cię zapomnę Jerusalem ojczyzno moja, niech przyschnie język do podniebienia mego).
     Gdy wybuchła II wojna światowa, ukrył rękopisy w Bibliotece Raczyńskich i wyjechał z rodziną do Krakowa. W tym czasie powstały ostatnie dzieła: Obrazki słowiańskie, wiele pieśni solowych, koncert fortepianowy dedykowany synowi Kazimierzowi, Elegia na organy oraz IV Symfonia. Udar mózgu w grudniu 1941 r. położył kres jego twórczości. Wprawdzie doczekał zakończenia wojny i powrotu do ukochanego Poznania, ale nie było mu dane dożyć prawykonania któregokolwiek z dzieł powstałych w latach wojny. Zmarł w Poznaniu 18 stycznia 1946 roku.


 

 

PLAN LEKCJI

2017/2018

1 8.00 - 8.45
2 8.55 - 9.40
3 9.50 - 10.35
4 10.45 - 11.30
5 11.40 - 12.25
 

przerwa obiadowa

6 12.40 - 13.25
 

przerwa obiadowa

7 13.45 - 14.30
8 14.35 - 15.20
9 15.25 - 16.10

SPRAWDŹ AKTUALNY JADŁOSPIS

NASZEJ STOŁÓWKI

 

BEZPIECZNA +